Reisverslag Mireille 2015 Wondverzorging Deel 2

Inmiddels een paar dagen later.
Het is nog vroeg en de temperatuur is nu nog heerlijk. Vannacht weinig geslapen. Soms tel ik thuis verschillende geluiden als ik niet kan slapen, hier kwam ik op 56!!!
Terwijl ik nu aan het typen ben lopen de apen om me heen en moet ik oppassen dat ik geen mango op mijn hoofd krijg. Na een wat rommelige start, gisteren zowaar progressie in Tanka Tanka. Het is uiteindelijk toch een andere kamer geworden om patiënten te behandelen, maar helemaal prima. Kunnen we eindelijk alle spullen laten liggen en ongestoord patiënten zien. Ik heb zelfs een nieuw slot voor de deur gekregen, wel zo prettig! Na wat rondstruinen heb ik ook weer een aantal dozen terug gevonden met verbandmiddelen……hoe fijn is dat?
En zo gaat het dus, de een weet van de ander niet waar alles is neergelegd, nou dan vragen we toch om nieuwe spullen. Overleg en communicatie is hier nog zo ver te zoeken, nou beter gezegd: gebeurt gewoon niet. Er wordt wel veel gecommuniceerd in alle soorten stammentalen en met veel intonaties, maar dat is in ieder geval niet werk gerelateerd.

Je blijft hierover aan het nadenken, herken ik ook wel van de vorige keer. Hoe het hier allemaal aan toe gaat in een land als Gambia.
Wij westerlingen, met al onze kennis, middelen en westerse denkwijze, in een land met eeuwen oude gewoontes waar ook sterk aan vastgehouden wordt, arm als de pieten( Ai dat mag zeker niet meer deze uitdrukking ) …meestal 1, soms 2 keer eten per dag en beginnen de dag vaak zonder ontbijt, na lange tijd lopen in de hete zon en dan willen wij zo graag dingen veranderen of noem het verbeteren, met alle beste bedoelingen.
Soms lukt het, vaak niet en niet omdat ze dat altijd niet willen, maar omdat het zo al honderden jaren gaat en de hiërarchie in de verschillende stammen zorgt er nu eenmaal voor dat je een ander geen opdracht geeft of aanspreekt op zijn gedrag. En zo lastig is dat hier…….voor ons dan.
MAAR als Anna aan dit alles niet was begonnen, was er nu nog steeds geen Tanka Tanka psychiatrisch ziekenhuis.
Terwijl ik naast een patiënt zit die half op mijn schoot ligt en rond kijk naar alles wat er staat en (wel) gebeurd denk ik: ” dat heeft ze toch maar mooi geflikt”!

Zo even mijn gedachten met jullie gedeeld nu weer verder.
Verder dus ook weer volop bezig geweest in de OT(bezigheidstherapie), muziek maken, kleuren en natuurlijk potje voetbal. Niet te doen dit, vol in de zon met een graadje of 35, maar Holland heeft gewonnen met 3-1 en mijn dag kan dus niet meer stuk