Reisverslag Mireille 2015 Wondverzorging Deel 3

Woensdag 9/4:
Pasen is aan mij voorbij gegaan en tweede paasdag ook gewoon gewerkt in Tanka Tanka. Ik wilde perse de wonden verzorgen na 2 dagen weekend met daarin dus GEEN verzorging.
Dan is het altijd feest om het verband te verwijderen, hoe groot het feest is zie je aan het aantal vliegen op een verband …..
Ik vind het echt nog steeds leuk om te doen. Er is vandaag weinig personeel omdat het 2e paasdag is en dan heeft heel Gambia public Holiday, 90 % van de bevolking is islamitisch maar met Pasen is iedereen gezellig vrij en ligt alles op z’n gat. Kijken of ik voor de patiënten nog wat paaseitjes kan verstoppen als bezigheidstherapie…..

Donderdag 10/4
Ik heb inmiddels de wondverzorging overgedragen aan een verpleegkundige en iedere ochtend verzorgen we nu samen de wonden, ik ben zelfs gedegradeerd tot zijn assistent. Al het lesmateriaal heb ik uitgedeeld en met een aantal samen doorgenomen. Af en toe stel ik wat vragen om te checken wat ze weten en zouden doen. Ik moet genoegen nemen met een aantal van de verpleging die wel aan wondverzorging doen, de meesten doen dat echt niet!
Nu focussen op die genen die wel enthousiast zijn. En als we klaar zijn strooi ik ruim met veren, dat werkt vaak het beste.

Wat me vandaag ontroerde was een vrouw die naar mij toekwam en haar excuus aanbood. Gisteren was ze erg in de war en boos en noemde mij de duivel en het kwaad van alle blanken. Ik stond op dat moment op een tafel een muur te schilderen en iemand die zo stond kon alleen maar de duivel zijn.
Ze wist het allemaal nog, maar had er spijt van dat ze dat gezegd had. Hoe mooi is dat, we zijn nu weer vrienden….
Een andere vrouw loopt met ingebonden vlecht die recht op haar voorhoofd stond op me af, wat ik van haar penis vindt??
Eigenlijk is ze Koningin en woont op Buckingham Palace, maar ze is niet gek zegt snel er achteraan. Gelukkig is het vandaag weer wat rustiger, gisteren waren veel patiënten agressief en onberekenbaar, vandaag is de rust wedergekeerd en wordt er gedanst op veel te harde en lelijke reggae muziek. De hele dag vragen patiënten om one Dalasi ( Gambiaanse geld) en sigaretten oja en telefoon om naar huis te bellen om opgehaald te worden.

Vrijdag 10 april:
Wat een dag pfff, de helft van het personeel was er niet of ging eerder weg, omdat vrijdag biddag is voor de moslims, dus dan blijft er niet veel over.
Een patiënt wilde niet dat ik zijn voet ging verzorgen, gister hebben we bij hem nog een stukje zwart bot verwijderd bij zijn teen. Het was dus wel van belang dat het verband verschoond werd. Met een veel tegenwerking heeft de verpleging en bewaking de patiënt bij me gebracht en omdat ze hem vast hielden heb ik hem als nog kunnen helpen…..en wat was ik blij met wat ik zag toen ik het verband verwijderde: een wond aan een teen die er zo slecht uit zag en nu in korte tijd al zo opgeknapt is en bijna genezen.

En dan de medicatie, dat blijft zo’n groot probleem hier, en dan heb ik het met name over de tekorten. Zo ook nu!! Het is nu vrijdag, Haldol is er nog tot morgenochtend en dan is alles op. Iedere dag belt de manager naar het grote ziekenhuis waar Tanka Tanka financieel afhankelijk van is, maar ook moeten zij zorgen dat er voedsel en medicatie is, dat laatste dus vaak tevergeefs. Ook daar zijn grote tekorten. Met het geld wat ik heb gekregen van ziekenhuis Rivierenland hebben we al 3 keer bij een groothandel en apotheek medicatie gekocht.
Nu hebben we besloten te wachten, een lastige beslissing, maar ze mogen niet denken dat het probleem door ons iedere keer wordt opgelost. Ik ben erg benieuwd hoe ik de volgende keer de patiënten aantref.

Om toch te kunnen ingrijpen als het nodig is zijn we vandaag voor de zekerheid op pad gegaan en hebben dik betaald voor 1000 pillen Haldol waar ze een kleine week mee doorkomen, we zullen zien of het nodig is.
Anna heeft afgelopen 2 dagen 3 sms’en gestuurd naar de minister of health.
Met dringend verzoek te reageren, want als ze belt wordt er niet opgenomen.
Het bijzondere (of eigenlijk zeer irritant) is dat hij op Facebook wel heel actief is, helaas is hij minder actief met de zaken die er echt toe doen…hij heeft nog steeds niet gereageerd op de berichten van Anna.

Maandag 13 april:
Vanavond vlieg ik alweer naar huis, maar ik heb nog voldoende tijd om de laatste keer samen met Kande, de verpleegkundige, te helpen bij wondverzorging en niet te vergeten weer afscheid te nemen van iedereen.
Het is fijn dat Djesney er voorlopig nog is, kan zij er op toe zien dat alles doorgaat en dat vergroot de kans van slagen dat als ook zij weer naar huis gaat de verpleging actief blijft met wondverzorging, uiteindelijk was dat ook mijn doel…
Op het moment van vertrek, is er nog steeds geen bericht van de minister gekomen. Dus ook nog geen nieuwe medicatie, maar ook rijst, brood en hout zijn nu erg schaars in het ziekenhuis. ……
Terwijl de bovenste laag van de bevolking van Gambia goed gevulde zakken (en buiken) hebben en zich laten rond rijden door chauffeurs in de grootste bakken van wagens, goed en duur gekleed gaan ze naar uitgedoste feesten op het strand met heel veel eten en muziek, tja zo valt het nog mee met de armoede in Gambia…… Met een machteloos gevoel stap ik het vliegtuig in, als ik hier over na denk schieten emoties van links naar rechts, de vraag wat hiermee te doen blijft onbeantwoord. Ik kruis mijn vingers en kan nu niet anders dan hopen dat Anna vandaag toch nog een bericht krijgt van de minister en dat hij helpt bij de tekorten. Ik hoop dat de stagiaires van Windesheim en Djesney nog een fijne tijd hebben in Gambia en niet te vergeten in Tanka Tanka en Anna….schiet me toch een briljant idee binnen. Als we nu de Audi Q7 van de minister op marktplaats zetten, dan hebben we binnenkort genoeg geld voor Tanka Tanka om maanden door te komen. Beslissingen worden nooit zo maar genomen in Gambia, maar nu even wel. Mireille