Wondverzorging November 2015

In november ben ik weer tweeënhalve week weer naar Gambia geweest. Hier volgt een verslag van mijn verblijf.

Tot mijn grote verbazing zag ik dat de wondzorg, vanaf moment van mijn vertrek in maart, nog dagelijks gedaan wordt. Voordat ik de “dressing room” binnenliep bleef ik even in de deuropening staan en zag dat de kamer gevuld was met patiënten die op de grond zaten, netjes in een rij en 2 verpleegkundigen die druk in de weer waren met verzorging van allerlei wonden.
Wel gehoopt, maar eerlijk gezegd niet verwacht, dit zag er zo goed uit! Niks druppel op een gloeiende plaat, dit maakt wel degelijk het verschil. De kast die gevuld is met allerlei verbandmiddelen, hiermee kunnen ze voorlopig vooruit. Ik heb wederom training gegeven in het aanleggen van verbanden, wondverzorging, maar ook het belang besproken van hygiënisch te werk gaan. Medicatievoorziening blijft helaas een groot probleem. Tanka Tanka krijgt nauwelijks tot geen medicatie van het grote ziekenhuis in Banjul (RVTH), waarbij het vaak maar om 2 soorten pillen gaat. Met het geld van Ziekenhuis Rivierenland wordt dit aangevuld zodat in ieder geval alle patiënten het minimale aan medicatie krijgen.

Dit probleem geldt trouwens voor heel veel ziekenhuizen in Gambia. Er zijn in Gambia nauwelijks medicatie en verbandmiddelen te verkrijgen, dus het is niet een kwestie van ergens bestellen en ophalen. Er zijn verschillende verzoeken gedaan door de stichting aan de directeur van RVTH en de minister van gezondheidszorg voor overleg, maar dit heeft tot niets geleid.
Er is inmiddels een (brand)brief naar de vicepresident gestuurd, met uitleg over de huidige situatie in het psychiatrisch ziekenhuis, maar ook een dringende hulpvraag, gebrek is o.a. aan medicatie, bezoek door psychiaters aan de patiënten in Tanka Tanka, hout om op te koken en leveren van eten bij Tanka Tanka.

Het is weer afwachten of er een reactie komt en hoe snel. Een ding heb ik in ieder geval geleerd hier in Gambia en dat is heel veel geduld hebben. Tijdens mijn verblijf heb ik ook het huis van de Maraboet bezocht in Busura. Hier verbleven 18 psychiatrische patiënten en die worden door de Maramoet (medicijnman) behandeld. De behandeling bestaat uit het drinken van “holey” water waar de patiënt zich ook mee moet wassen, hierin zitten rolletjes gras met helende krachten, maar ook rook van verbrande bladeren wordt over de patiënt gewapperd en moet er voor zorgen dat de patiënten van hun kwalen af komen. Dat is de bedoeling van deze geneeswijze en de meeste Gambianen geloven heilig in de geneeskrachten van de Maraboet.
Heel schrijnend om te zien is dat al deze patiënten in kleine donkere ruimten zitten, vastgeketend met een ketting om hun been.
Zo zitten deze mensen soms weken, soms maanden of langer……..

Ik realiseer me dat ook in Tanka Tanka nog veel anders en beter kan (waar overigens heel hard en door veel mensen aan gewerkt wordt), maar de behandeling bij de Maraboet staat in groot contrast met die van het psychiatrisch ziekenhuis Tanka Tanka. Dat werd bevestigd toen ik de volgende dag weer aan het werk ging in Tanka Tanka en ik de patiënten vrij rond zag lopen, sommigen maakten muziek en er werd gevoetbald. Ook een vooruitgang is dat de verpleegkundigen steeds meer tijd nemen voor persoonlijk aandacht voor de patiënten. Ik zag een patiënte op de grond zitten terwijl een verpleegkundige haar haren aan het vlechten was, ondertussen vertelde de patiënte over haar angsten en dat ze haar familie zo miste.

Ook nu weer was het een komen en gaan van problemen, maar gelukkig ook mooie ontwikkelingen. Reden genoeg dus om weer een keer terug te gaan.
Als laatste wil ik nog iets belangrijks toevoegen en wel dat ik grote bewondering heb voor Anna. Ik weet nu al dat ze dit helemaal niets vindt dit zo publiekelijk te maken, maar dat is voor deze ene keer dan jammer. Voor een groot deel van het jaar verblijft zij in Gambia en is dagelijks bezig met allerlei werkzaamheden voor Tanka Tanka. Zelfs na vele tegenslagen en teleurstellingen heeft zij niet opgegeven en weet zij de mensen te enthousiasmeren en de problemen aan te pakken. Dit kan echt alleen maar als je een heel groot hart hebt! Chapeau Anna voor alles wat je hebt gedaan en nog steeds doet in een arm land als Gambia, voor die mensen die vaak aan hun lot over worden gelaten, buitengesloten of mishandeld worden, heb jij het verschil gemaakt met het psychiatrisch ziekenhuis Tanka Tanka.

Mireille