“Hoe je als argeloze Nederlander met een paar dozen ondergoed ‘gepakt’ wordt door de psychiatrie en er nooit meer van los komt.”

“Hoe je als argeloze Nederlander met een paar dozen ondergoed ‘gepakt’ wordt door de psychiatrie en er nooit meer van los komt.”

Een persoonlijk relaas van Anna Bouman. Zij richtte, samen met Arie Struijk, de stichting Tanka Tanka op.

“Mijn naam is Anna Bouman, ik ben al lang AOW-er en ik woon half in Gambia en haf in Etten Leur.
In januari 1996 brachten wij een vakantie door in Gambia. Tijdens die vakantie hakte een tuinman een stuk van zijn vinger af en ik nam hem mee naar het Bakau Health Center. De man werd zonder verdoving ‘gehecht’ met een soort paktouw, zonder handschoenen.
Er was tekort aan alles. Daarom gingen we in april weer terug met veel verband, medicijnen etc.
Wij hadden ook dozen met mannenondergoed meegenomen en daarmee ging ik naar Campama in Banjul. Dit was een voormalige gevangenis uit het koloniale tijdperk en diende nu als psychiatrisch ziekenhuis en huisvestte 60 mannen en 15 vrouwen. Behalve de psychiatrische afdeling was er ook de tbc-afdeling in ondergebracht.
Daar troffen we een vreselijke situatie aan: lekkende daken, kapotte en te weinig bedden met nauwelijks matrassen erop, één wc zonder deur alleen voor mannen en 1 plee voor vrouwen. Te droevig voor woorden.
De keus was snel gemaakt: de stichting Tanka Tanka werd opgericht met de doelstelling hulp bieden aan ziekenhuizen en Health Centers in Gambia. In 1998 werd er een bestuur gevormd. We wilden het psychiatrisch ziekenhuis opknappen en zorgen dat er bedden kwamen. Na jaren water naar de zee dragen besloten we dat we beter konden verhuizen i.p.v. eindeloos opknappen.”

‘THIS IS YOUR PRESIDENT….’

“We hadden inmiddels een aardig netwerk opgebouwd. Ik was bevriend geraakt met een militair in het Office van de president. Hij stond heel dicht bij de president en in overleg met hem met hem besloot ik een brief via de fax te schrijven aan Jammeh. Ik vroeg hem o.a. om een stuk grond zodat we konden gaan bouwen om de patiënten een menswaardiger onderkomen te kunnen geven. Ik voegde eraan toe dat Gambia het enige land in West Afrika zou zijn met zorg voor haar psychiatrische patiënten.
Toen was de voormalige president nog een leuke enthousiaste man en hij belde me daags na het versturen van de brief op. ‘This is your president…’ klonk het door de telefoon. Kortom, een paar maanden later mocht ik, door ministers vergezeld, een stuk grond uitzoeken. We konden nu fondsen gaan werven want we hadden pakweg 500.000 euro nodig.
De Westland Cruisers waren de eersten die financiële hulp boden. Zij verdienen een stoel in de hemel. Zij kwamen met 17 Toyota’s naar Gambia en die mocht ik daar allemaal weggeven. Tevens doneerden zij een heel groot bedrag waarmee wij verder konden en het vertrouwen kregen van andere donateurs en de Wilde Ganzen.
Alle GGZ’s in Nederland werkten mee door voor publiciteit te zorgen, geld te geven en vrijwilligers te leveren. Veel mensen liepen het Pieterpad om geld in te zamelen en ook de Wilde Ganzen droeg een flinke steen bij.”

PLANNEN EN GEDULD

“We gingen om de tafel zitten met mensen van de GGZ, van de Campama, van het Royal Victoria Teaching Hospital (nu het Edward Francis Small Teaching Hospital) en van het ministerie om plannen, tekeningen e.d. te bespreken. We hebben ook fouten gemaakt o.a. bij het maken van de douches en de wc’s. Die hebben niet lang gewerkt, want binnen een paar maanden werd alles door de patiënten gesloopt. Zij waren die toiletten niet gewend.

Ons doel is dat het ziekenhuis ooit onafhankelijk wordt en zichzelf kan bedruipen. We zullen geduld moeten hebben. Veel vrijwilligers, verpleegkundigen, sociaal werkers en artsen kwamen en gingen. Gelukkig komen ze nog steeds
Het mooiste compliment dat we na al deze jaren kregen is dat het stigma, schaamte en angst, voor een groot deel is verdwenen.Iedereen kent het ziekenhuis inmiddels en de patiënten worden met respect behandeld. En ja, je kunt er ook beter worden!!
De regering is van mening dat het ziekenhuis meer verdient maar ook daarin zullen we geduld moeten hebben.

Er wordt nu een poging gedaan om de groentetuin en de bakkerij nieuw leven in te blazen en alles op te knappen. Van nieuwe bedrading tot lekken dichten, plafonds vernieuwen en ja, wat niet? Onderhoud kent men in Gambia niet daar is geen geld voor. Als er voldoende geld beschikbaar komt bouwen we weer dezelfde wc’s zoals de patiënten die kennen. Dat is beter voor iedereen.

Mijn wens is een muur waar je wasmachines en auto’s uit kunt trekken en een echte geldboom in de tuin. Is dat nou zo veel gevraagd?”

VOLDOENING EN WEEMOED

“Ik kijk terug op een mooie tijd waarin veel is gerealiseerd maar ik kijk ook met weemoed terug omdat ik mijn doel, zelfstandigheid voor TTPH (Tanka Tanka Psychiatric Hospital), niet heb bereikt. Maar eens komt het zover…. Geduld!

Na ruim 20 jaar is er een nieuw bestuur gevormd. Ik wens dit bestuur succes, geduld en wijsheid toe.”

Stichting SMHCTT (Support Mental Health Care Tanka Tanka) is te bereiken
Per e-mail foundationsmhctankatanka@gmail.com
Internetadres: www.supporttankatanka.com
Facebook Support Tanka Tanka